ΜΕΤΑΞΥ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑΣ

1990-1991: Μετά το διπλό «σοκ και δέος» της ελληνικής Αριστεράς το 1990, της κατάρρευσης των σοβιετικών κοινωνικών σχηματισμών του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και των συγκυβερνήσεων της «ενιαίας Αριστεράς» με την επάρατο Δεξιά και το ΠΑΣΟΚ, το κυοφορούμενο κοινωνικό και πολιτικό ρεύμα της περιόδου φάνηκε να βρίσκει την κατάλληλη αφορμή για να λάβει πολιτική μορφή. Η αριστερή διαφωνία της ΚΝΕ-ΝΑΡ, η αντι-συναινετική αντι-συνδιαχειστική γραμμή και φυσιογνωμία των Αριστερών Συσπειρώσεων και ο ιστορικός Ρήγας Φεραίος ήταν η απροσδόκητη συνάντηση της εποχής με πολιτικό τέκνο τα δυναμικά ανεξάρτητα αριστερά σχήματα της Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης και την ενιαία καταγραφή του μπλοκ των καταλήψεων στις φοιτητικές εκλογές του 1991. Η ΕΑΑΚ έχοντας ως πλαίσιο ενοποίησης την αντιπαράθεση με την στρατηγική του κεφαλαίου στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, απέδειξε και αποδεικνύει με τον πιο περίτρανο τρόπο πως τα πολιτικά ρεύματα και οι διαφορετικές οργανώσεις μπορούν να συμπράξουν και να γίνουν δύναμη ισχύος στους αγώνες του φοιτητικού κινήματος και συνολικά του κινήματος της νεολαίας. Κόντρα στις επίσημες φοιτητικές παρατάξεις – ιδεολογικοπολιτικά «γκέτο» της νεολαίας∙ κόντρα στη συναινετική γραμμή του ΚΚΕ που οδήγησε στις κυβερνήσεις Τζανετάκη και Ζολώτα.

 Μπορεί να πέρασαν πολλά χρόνια από τότε, ωστόσο ανάμεσα στις δύο περιόδους εμφανίζονται, πολλές ομοιότητες. Αρχικά στο επίπεδο της κυρίαρχης αφήγησης του αντιπάλου,που τότε ήταν για εκείνους το «τέλος της ιστορίας» , το τέλος της εποχής των εξεγέρσεων και των επαναστάσεων και σήμερα είναι η εποχή των αντιιστορικών διλημμάτων του ΕΥΡΩ ή χάος, μνημόνιο η χρεοκοπία κτλ. Κυρίως όμως οι ομοιότητες παρουσιάζονται στις διεργασίες του κόσμου της αριστεράς και του κινήματος που όπως τότε έτσι και σήμερα αναζητούν λύσεις κι απαντήσεις στα μεγάλα ερωτήματα που με κυνικό τρόπο εμφανίζονται στον καιρό της κρίσης και των ασκούμενων μνημονιακών πολιτικών και στα οποία η επίσημη αριστερά αδυνατεί να δώσει σαφείς απαντήσεις. Από τη μια ο ΣΥΡΙΖΑ με τη συνδιαχειριστική πολιτική του εντός της ΕΕ και με την επαναδιαπραγμάτευση των μνημονίων και από την άλλη το ΚΚΕ με τη στείρα άρνηση του σε κάθε αγώνα που ξεσπάει αφού όλα θα λυθούν με την ενίσχυση του κόμματος και την έλευση της λαϊκής εξουσίας, δημιουργούν όλο και μεγαλύτερα ρεύματα αμφισβήτησης στον κόσμο του κινήματος ο οποίος αναζήτα διέξοδο από την κυρίαρχη πολιτική κι απαντήσεις από την αριστερά.  Προϊόν όλων των παραπάνω  αποτελεί η δημιουργία νέων σχηματισμών, που «σπάνε» από τη ρεφορμιστική αριστερά αναζητώντας τρόπο υπέρβασης των αδιεξόδων αυτών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της λογικής αποτελεί κι η διαμόρφωση του ΑΡ.ΔΙ.Ν. που προέρχεται από πρώην αγωνιστές της ΑΡ.ΕΝ. κι ανένταχτο κόσμο που βλέποντας τις ανεπάρκειες και τη δεξιόστροφη πολιτική ΣΥΡΙΖΑ και ΑΡΕΝ, επέλεξαν τη δημιουργία ενός νέου μορφώματος, που θα υπερβεί τους υπάρχοντες σχηματισμούς της αριστεράς μέσα στα πανεπιστήμια σε μια κατέυθυνση συγκρότησης ενός ευρύτερου αριστερού μετώπου της νεολαίας.

Εμείς ωςcontralegem_EAAK χαιρετίζουμε κάθε αγωνιστή και κάθε συλλογική φωνή, που αντιλαμβάνεται στο σήμερα τις πολιτικές ανεπάρκειες της επίσημης ρεφορμιστικής αριστεράς, δίνοντάς τους το χέρι για να κινηθούν σε ακόμα πιο αγωνιστική και ριζοσπαστική κατεύθυνση. Αυτό εξάλλου το αποδεικνύουμε έμπρακτα, διαχρονικά και καθημερινά μέσα από τις διαδικασίες των γενικών συνελεύσεων και των κοινών πλαισίων καλλιεργώντας μια λογική επικοινωνίας και κοινών δράσεων που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με λογικές και πρακτικές ενδοαριστερού εμφυλίου στον οποίο επενδύουν άλλες δυνάμεις της αριστεράς. Στην κατεύθυνση αυτή συζητήσαμε εκτενώς και με πολιτικά ειλικρινή τρόπο το ενδεχόμενο κοινής εκλογικής καθόδου με τους συναγωνιστές από το ΑΡ.ΔΙ.Ν. θέτοντας όμως ως βασική προϋπόθεση  την καταγραφή του ενωτικού μετωπικού ψηφοδελτίου στην ΕΑΑΚ σε πανελλαδικό επίπεδο. Η εμμονή στην πρόταση αυτή σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί προσπάθεια υπεράσπισης του «μαγαζιού» μας αλλά εκκινεί από το αναβαθμισμένο πολιτικό φορτίο που φέρουν οι φετινές φοιτητικές εκλογές. Για εμάς λοιπόν στις εκλογές της 7ης Μαΐου δεν αρκεί μια γενική κι αόριστη άνοδος της αριστεράς, όπως συμβαίνει τα τελευταία χρόνια, αλλά εκείνης της αντικαπιταλιστικής ανατρεπτικής αριστεράς που δεν αμφιταλαντεύεται αλλά σηκώνει το γάντι στα μεγάλα ερωτήματα της περιόδου. Εφόσον λοιπόν οι φετινές εκλογές αποκτούν χαρακτηριστικά πολιτικού δημοψηφίσματος για τη θέση της σπουδάζουσας νεολαίας, δεν μπορεί παρά το οποιοδήποτε καταγραφόμενο ρεύμα να απαιτεί πανελλαδική εμβέλεια για να μπορέσει να δώσει συνολικές απαντήσεις.

Η ΕΑΑΚ και τα σχήματά της εδώ και 24 χρόνια εκφράζουν την άλλη αριστερά που έλλειπε και λείπει από τον επίσημο πολιτικό χάρτη, αποτελώντας έτσι ό,τι πιο καινοτόμο και ρηξικέλευθο έχει υπάρξει στα ελληνικά πανεπιστήμια. Μια αριστερά αντικαπιταλιστική, που αμφισβητεί συνολικά κι έμπρακτα την ισχύουσα τάξη πραγμάτων, αγωνιζόμενη ενάντια στις πολιτικές του κεφαλαίου τόσο για τα πανεπιστήμιο όσο και για την κοινωνία. Μια αριστερά μαχητική που δεν διστάζει να αγωνίζεται και να συγκρούεται ενάντια στις ασκούμενες πολιτικές κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ και τις δυνάμεις καταστολής. Μια αριστερά βαθειά μετωπική, χωρίς ιεραρχήσεις, με διαφορετικές αντιλήψεις στο εσωτερικό της, όπου μπορεί να «αγκαλιάσει» κάθε ανένταχτο αγωνιστή που κινείται σε αγωνιστική ριζοσπαστική κατεύθυνση. Κάτω από τις συνθήκες αυτές εμείς θεωρούμε ότι το εγχείρημα της ΕΑΑΚ δεν έχει ξοφλήσει όπως μπορεί να διαφαίνεται από συλλήβδην κριτική των αγωνιστών του ΑΡ.ΔΙ.Ν. προς τους υπάρχοντες σχηματισμούς της αριστεράς. Για εμάς η ΕΑΑΚ όπως όλα τα χρόνια δραστηριοποίησής της μέσα στα ελληνικά πανεπιστήμια έτσι και σήμερα έχει να δώσει πολλά στις μεγάλες μάχες του επόμενου διαστήματος. Άλλωστε η ΕΑΑΚ επιβεβαιώνοντας ότι συνιστά κίνηση, όπως προκύπτει κι από το ίδιο της το όνομα, δεν αποτελεί κάτι το στατικό, αλλά ακολουθεί τις εξελίξεις της ταξικής πάλης και του κοινωνικοπολιτικού γίγνεσθαι προκειμένου να σταθεί στο ύψος των αυξημένων απαιτήσεων του σήμερα.

Για εμάς οι μάχες δεν δίνονται στις αίθουσες που στήνονται οι κάλπες, παρότι αναγνωρίζουμε τη σημασία των φοιτητικών εκλογών και συμμετέχουμε σε αυτές. Για εμάς οι μάχες δίνονται στους δρόμους και τα αμφιθέατρα των γενικών συνελεύσεων, εκεί δηλαδή όπου εκφράζονται οι συλλογικοί και νικηφόροι αγώνες.

 

 

Ραντεβού στους δρόμους!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s